Geschiedenis

In de regio rond Evergem, meer bepaald de kanaalzone Gent-Terneuzen, waren toen 2 militairen (officieren) uit de regio Oldenburg, tegen hun wil in, verplicht in dienst van het Duitse leger. Die 2 officieren waren Alfred Brommelmeier, een landbouwer uit Sandhatten, deelgemeente van Hatten, waarvan hij later burgemeester werd en Gerd Slump, woonachtig te Huntlosen. Gerd had er naast een handel in brandstoffen ook een landbouwbedrijf. Zijn echtgenote Annie had er een winkel van allerlei huishoudelijke benodigdheden.  Hun dienst vervulden ze, met tegenzin, in de Fluba (Flugbetriebsausgabestelle), De Fluba situeerde zich in Rieme,  dat door de geallieerden bij vergissing volledig met de grond gelijk werd gemaakt.

Militairen die tegen hun zin in dienst zijn, zoeken verpozing en ontspanning buiten de militaire omgeving en zodoende belandden ze in hun vrije uren in de Evergemse drankgelegenheden waar ze vlug “vriend van allen “werden. In die periode werden ook Evergemse jonge mannen opgeroepen om verplicht in Duitsland te gaan werken. Wie kon, probeerde zich daar met allerlei argumenten aan te onttrekken, maar meestal lukte dat niet.
Dat Alfred Brommelmeier een menslievend persoon was die graag waar nodig zijn diensten aanbod, was vooral de moeders van de opgeëiste zonen niet ontgaan.
En je weet hoe moeders zijn en “an der Theke” wordt er veel gepraat en al iets gemakkelijker gevraagd.
Al vlug was het van: “Alfred, mijn zoon wordt opgeëist om in Duitsland te gaan werken. Kan je dat niet ongedaan maken of toch zorgen dat hij in een goed onderkomen terecht komt?” In het boek van 25 jaar Verbroedering beschrijft Alfred hoe hij, op gevaar van zelf gestraft te worden, probeerde aan hun
verzoeken te voldoen.  Hier volgen zijn tussenkomsten na een “moederlijke“ vraag.

Een ogenblik twijfelde ik want ik was eigenlijk een graad te laag om in zulke beslissingen te kunnen tussenkomen. komen. Dan begaf ik mij met haar zoon naar de Kommandatur in Gent, waar de transportpapieren werden klaargemaakt. Mijn knieën beefden, want enerzijds had ik hier niets te zoeken en anderzijds waren zulke tussenkomsten streng verboden. Na een lang gesprek wilde de mobile eenheid de papieren veranderen. Toen nog 6 andere jonge Belgen uit Doornzele en omgeving dit hoorden vroegen ze mij om voor hen hetzelfde te doen. Dit lukte mij tot mijn grote verbazing. 

Gelijktijdig nam ik contact op met het “Arbeitsamt” in Oldenburg en kon bereiken dat de zeven jongens voor landbouwkundig werk in Sanhatten en Huntlosen werden ingezet.
Opdat ze onderweg niet uit elkaar zouden gehaald worden, begeleidde ik hen naar het station in Gent. Daar bezorgde ik hen een compartiment en een precieze reisroute naar Oldenburg in Niedersachsen.
Van af nu aan lieten de zorgen mij niet meer los. Als het nu uitkwam dat ik de jongens uit de wapenindustrie had gehaald dan had ik uiterst slechte kaarten gehad.

Hallo ” hier Mutti”
Het “bevruchte verbroederingseitje” liet lang op zich wachten tot er plots op een zondagnamiddag, terwijl Gerd Slump en zijn Annie aan het genieten waren van “Kaffee und Torte mit Sahne” een telefoontje kwam. Het was er eentje vanuit Evergem. Tot grote verbazing van Gert hoorde hij steeds maar “Hallo hier Mutti”” Hallo hier Mutti uit Evergem “ tot ze elkaar eindelijk begrepen.
Een moederke wiens zoon op de hoeve van Gerd had gewerkt, nodigde Gert telefonisch uit om met elkaar contact te houden. En ja, vanaf dan ontwikkelde het “verbroederingseitje” zich vlug tot een volwaardig embryo.
Vanuit Huntlosen (Gerd en Alfred) kwam het al vlug tot verdere contacten met Evergem. Gerd Slump kende Cesar De Clercq. Cesar was toen voorzitter van het Gemeentelijk Evergems Feestcomité en werd later oprichter en voorzitter van het Verbroederingscomité. Een trip vanuit Evergem werd in die tijd aanzien als een deftige dagreis. Een snelwegennet zoals nu bestond in veel mindere mate. De trip eindigde in de Wirtschaft bij Anneliese aan het brugje over de Hunte ongeveer aan de grens Sandhatten–Huntlosen.